ΛΟΓΟΣ Περί της Αγάπης είς τον Πλησίον(Γέροντα Πορφυρίου)

“Με τη σιωπή, την ανοχή και την προσευχή ωφελούμε τον άλλον μυστικά”

“Όταν βλέπουμε τους συνανθρώπους μας να μην αγαπούν τον Θεό, στενοχωρούμαστε. Με τη στενοχώρια δεν κάνουμε απολύτως τίποτε. Ούτε και με τις υποδείξεις. Ούτε αυτό είναι σωστό. Υπάρχει ένα μυστικό, αν το καταλάβουμε, θα βοηθήσουμε.

Το μυστικό είναι η προσευχή μας, η αφοσίωσή μας στον Θεό, ώστε να ενεργήσει η χάρις Του. Εμείς, με την αγάπη μας, με τη λαχτάρα μας στην αγάπη του Θεού, θα προσελκύσουμε την χάρι, ώστε να περιλούσει τους άλλους, που είναι πλησίον μας, να τους ξυπνήσει,
να τους διεγείρει προς τον θείο έρωτα. Ή, μάλλον, ο Θεός θα στείλει την αγάπη Του να τους ξυπνήσει όλους.

Ό,τι εμείς δεν μπορούμε, θα το κάνει η χάρις Του. Με τις προσευχές μας θα κάνουμε όλους άξιους της αγάπης του Θεού.

Να γνωρίζετε και το άλλο. Οι ψυχές οι πεπονημένες, οι ταλαιπωρημένες, που ταλαιπωρούνται από τα πάθη τους, αυτές κερδίζουν πολύ την αγάπη και την χάρι του Θεού. Κάτι τέτοιοι γίνονται άξιοι και πολλές φορές εμείς τους κατηγορούμε.

Θυμηθείτε τον Απόστολο Παύλο, τι λέει: “Ού δε επλεόνασεν η αμαρτία, υπερπερίσσευσεν η χάρις”.

Όταν το θυμάστε αυτό, θα αισθάνεσθε ότι αυτοί είναι πιο άξιοι κι από σας και από μένα. Τους βλέπουμε αδύνατους, αλλά όταν “ανοίξουνε” στον Θεό, γίνονται πλέον όλο αγάπη κι όλο θείο έρωτα. Ενώ είχανε συνηθίσει αλλιώς, τη δύναμη της ψυχής τους τη δίνουν μετά όλη στον Χριστό και γίνονται φωτιά από αγάπη Χριστού. Έτσι λειτουργεί το θαύμα του Θεού μέσα σε τέτοιες ψυχές, που λέμε “πεταμένες”.

Να μην αποθαρρυνόμαστε, ούτε να βιαζόμαστε, ούτε να κρίνουμε από πράγματα επιφανειακά κι εξωτερικά. Αν, για παράδειγμα, βλέπετε μια γυναίκα γυμνή ή άσεμνα ντυμένη, να μη μένετε στο εξωτερικό, αλλά να μπαίνετε στο βάθος, στην ψυχή της. Ίσως είναι πολύ καλή ψυχή κι έχει υπαρξιακές αναζητήσεις, που τις εκδηλώνει με την έξαλλη εμφάνιση. Έχει μέσα της δυναμισμό, έχει τη δύναμη της προβολής, θέλει να ελκύσει τα βλέμματα των άλλων. Από άγνοια, όμως, έχει διαστρέψει τα πράγματα. Σκεφτείτε αυτή να γνωρίσει τον Χριστό. Θα πιστέψει, κι όλη αυτή την ορμή θα την στρέψει στον Χριστό. Θα κάνει το πάν, για να ελκύσει την χάρι του Θεού. Θα γίνει αγία.

Είναι ένα είδος προβολής του εαυτού μας να επιμένουμε να γίνουν οι άλλοι καλοί. Στην πραγματικότητα, θέλουμε εμείς να γίνουμε καλοί κι επειδή δεν μπορούμε, το απαιτούμε απ΄τους άλλους κι επιμένουμε σ΄αυτό. Κι ενώ όλα διορθώνονται με την προσευχή, εμείς πολλές φορές στενοχωρούμεθα κι αγανακτούμε και κατακρίνουμε.

Πολλές φορές με την αγωνία μας και τους φόβους μας και την άσχημη ψυχική μας κατάσταση, χωρίς να το θέλουμε και χωρίς
να το καταλαβαίνουμε, κάνουμε κακό στον άλλον, έστω κι αν τον αγαπάμε πάρα πολύ, όπως, παραδείγματος χάριν, η μάνα το παιδί της. Η μάνα μεταδίδει στο παιδί όλο το άγχος της για τη ζωή του, για την υγεία του, για την πρόοδό του, έστω κι αν δεν του μιλάει, έστω κι αν δεν εκδηλώνει αυτό που έχει μέσα της. Αυτή η αγάπη, η φυσική αγάπη δηλαδή, μπορεί κάποτε να βλάψει. Δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο με την αγάπη του Χριστού, που συνδυάζεται με την προσευχή και με την αγιότητα του βίου. Η αγάπη αυτή κάνει άγιο
τον άνθρωπο, τον ειρηνεύει, διότι αγάπη είναι ο Θεός.

Η αγάπη να είναι μόνο εν Χριστώ. Για να ωφελήσεις τους άλλους, πρέπει να ζεις μέσα στην αγάπη του Θεού. Αλλιώς δεν μπορείς
να ωφελήσεις τον συνάνθρωπό σου. Δεν πρέπει να βιάζεις τον άλλο. Θα έλθει η ώρα του, θα έλθει η στιγμή, αρκεί να προσεύχεσαι γι΄αυτόν. Με τη σιωπή, την ανοχή και κυρίως με την προσευχή ωφελούμε τον άλλον μυστικά. Η χάρις του Θεού καθαρίζει
τον ορίζοντα του νου του και τον βεβαιώνει για την αγάπη Του. Εδώ είναι το λεπτό σημείο. Άμα δεχτεί ότι ο Θεός είναι αγάπη, τότε ένα άπλετο φως θα έλθει πάνω του, που δεν το έχει δει ποτέ. Θα βρει έτσι τη σωτηρία”.

Πηγη: http://clubs.pathfinder.gr/emmaous/149223?folder=21560

ΛΟΓΟΣ Περί Αγάπης είς τον Πλησίον(Γέροντα Πορφυρίου)

“Η καλύτερη ιεραποστολή γίνεται με το καλό παράδειγμα,

την αγάπη μας, την πραότητά μας”

“Να είμαστε ζηλωτές. Ζηλωτής είναι εκείνος που αγαπάει ολόψυχα τον Χριστό και στο όνομά Του διακονεί τον άνθρωπο. Αγάπη στον Θεό και στους ανθρώπους, αυτό είναι ζευγάρι, δεν χωρίζει. Πάθος, πόθος, δάκρυα, με κατάνυξη, όχι σκόπιμα. Όλα από καρδιά!

Ο φανατισμός δεν έχει σχέση με τον Χριστό. Να είσαι χριστιανός αληθινός. Τότε κανένα δεν θα παρεξηγείς, αλλά “η αγάπη σου πάντα θα στέγει”. Και στον αλλόθρησκο, χριστιανός. Δηλαδή να τον τιμάεις, άσχετα με τη θρησκεία του, με έναν ευγενικό τρόπο. Μπορείς να περιποιηθείς έναν οθωμανό, όταν έχει ανάγκη, να του μιλήσεις, ν΄αναστραφείς μαζί του. Να υπάρχει σεβασμός της ελευθερίας του άλλου. Όπως ο Χριστός ίσταται επί την θύραν και κρούει, χωρίς να την παραβιάζει, αλλά περιμένει την ψυχή μόνη της κι ελεύθερα να Τον δεχτεί, έτσι κι εμείς να στεκόμαστε μπροστά στην κάθε ψυχή.

Στην ιεραποστολική προσπάθεια να υπάρχει λεπτός τρόπος, ώστε οι ψυχές να δέχονται ό,τι προσφέρουμε -λόγια, βιβλία- χωρίς ν΄αντιδρούν. Και κάτι ακόμη. Λίγα λόγια. Τα λόγια ηχούν στ΄αυτιά και εκνευρίζουν πολλές φορές. Η προσευχή και η ζωή έχουν απήχηση. Η ζωή συγκινεί, αναγεννά και αλλοιώνει, ενώ τα λόγια μένουν άκαρπα. Η καλύτερη ιεραποστολή γίνεται με το καλό μας παράδειγμα, την αγάπη μας, την πραότητά μας. Ακούστε ένα σχετικό παράδειγμα.

Κάποτε ένας παπάς είχε πάει σε μια ομιλία με μορφωμένους, τον είχε πάρει μαζί του ένας εξάδελφός του. Ο ομιλητής είπε πολλά πάνω σ΄ένα θέμα μαρξιστικό. Οι ακροατές του ενθουσιάστηκαν και τον χειροκρότησαν στο τέλος. Αλλά, όπως ήταν ακόμη πάνω στην έδρα, είδε τον παπά και είπε:

• Έχουμε κι έναν παπά στην ομιλία μας. Αν μπορεί να μας έλεγε το θέμα από θρησκευτικής και φιλοσοφικής πλευράς.

Το είπε ειρωνικά νομίζοντας ότι θα τον ταπεινώσει και θα εξευτελίσει την Εκκλησία. Ο παπάς σηκώθηκε και είπε:

• Τι να σου πω εγώ, παιδί μου, δεν ξέρω, αλλά έχω ακούσει, ο τάδε σοφός λέει έτσι και έτσι στην τάδε σελίδα, ο τάδε λέει έτσι και έτσι στην τάδε σελίδα, ο τάδε λέγει έτσι και έτσι στην τάδε σελίδα, ο τάδε … κ.λ.π., κ.λ.π. Ο Μωυσής λέει έτσι και έτσι στην τάδε σελίδα, ο Ησαϊας, ο Δαβίδ, ο Χριστός. Συνέχισε λέγοντας αυτό το χωρία από τον Απόστολο Παύλο: "… πού σοφός; πού γραμματεύς; πού συζητητής του αιώνος τούτου; ουχί εμώρανεν ο Θεός την σοφίαν του κόσμου τούτου; … τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός, ίνα τους σοφούς καταισχύνη … όπως μη καυχήσηται πάσα σάρξ ενώπιον του Θεού".

Έκλεισε το στόμα ο "σοφός", ο ομιλητής. Το σπουδαίο είναι ότι ο παπάς τα είπε με πραότητα και χωρίς εγωισμό. Ήταν δεσπότης του Πατριαρχείου. Όταν τελείωσε, είπε:

• Εγώ δεν ξέρω τίποτε. Εσείς κρίνετε ποιο είναι το σωστό.

Είπε στο τέλος ο ομιλητής ντροπιασμένος:

• Πολύ καλά μας τα είπε ο παπάς! Τ΄ αναίρεσε όλα τα δικά μου.

Είναι σπουδαίο πράγμα η κατάρτιση, όταν συνδυάζεται με την πραότητα, την καλοσύνη και την αγάπη. Αυτά ισχύουν για όλες τις περιπτώσεις. Να μιλάτε, όταν έχετε σχετική κατάρτιση στο θέμα. Αν δεν έχετε, να μιλάτε με το παράδειγμά σας.

Στις συζητήσεις, λίγα λόγια για τη θρησκεία και θα νικήσετε. Αφήστε εκείνον που έχει άλλη γνώμη να ξεσπάσει, να πει, να πει… Να αισθανθεί ότι έχει να κάνει μ΄έναν ήρεμο άνθρωπο. Να επιδράσετε με την καλοσύνη σας και την προσευχή σας κι έπειτα του μιλάτε λίγο. Δεν κάνετε τίποτε, αν τα πείτε έντονα, αν του πείτε, παραδείγματος χάριν, "είπες ψέμα!". Και τι θα βγεί; Είστε "ως πρόβατα εν μέσω λύκων". Τι να κάνετε; Ν΄αδιαφορείτε εξωτερικά, αλλά να προσεύχεσθε μέσα σας. Να είστε έτοιμοι, καταρτισμένοι, με παρρησία, αλλά και με αγιότητα, πραότητα, προσευχή. Για να κάνετε αυτό όμως, πρέπει να γίνετε άγιοι.

Πηγη:http://clubs.pathfinder.gr/emmaous/149223? folder=21560

Λίγα Λόγια για την Παναγία μας!!!!!!!

Μετά το Χριστό, μεγάλη τιμή και δόξα έχει η Παναγία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία την κατατάσσει πάνω από αγγέλους και αρχαγγέλους. Υπερέχει από όλους τους Αγίους , είναι η "Αγία Αγίων μείζων". Αυτό εξάλλου δηλώνει και ο όρος Παναγία. Και αυτό γιατί η Παναγία είναι το πρόσωπο εκείνο, που έδωσε την ανθρώπινη φύση στο Χριστό, ενώθηκε με το Θεό όσο κανένας άνθρωπος. Η υπακοή της, η ταπείνωση, η αγνότητα και η πίστη της ήταν ιδιαίτερα χαρίσματα της, για τα οποία ο Θεός την αξίωσε να γίνει ναός Του, να φιλοξενήσει στα σπλάχνα της, να γεννήσει θεοπρεπώς τον Υιό και Λόγο του Θεού και να παραμείνει Παρθένος πριν, κατά και μετά τον τοκετό. Αξιώθηκε έτσι η Θεοτόκος να γίνει η Κλίμακα (Σκάλα), δια της οποίας κατέβη ο Θεός στη γη και ανεβαίνει ο άνθρωπος στον ουρανό. Έγινε το μέσο, με το οποίο πραγματοποιήθηκε η σωτηρία μας. Αυτή η μοναδικότητα της την κατέστησε το πλέον αγαπητό πρόσωπο στους πιστούς. Είναι η δεύτερη μητέρα μας. Μας δείχνει αγάπη, στοργή, καλοσύνη και όταν εμείς αμαρτάνουμε μας παρηγορεί, μας ενισχύει και μας προτρέπει να μετανοήσουμε. Βρίσκεται δίπλα στον Υιό της και πρεσβεύει για μας, καλύτερα από κάθε Άγιο "ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν".

Η προσωπική αγιότητα της είναι καρπός της δικής της θέλησης και της Θείας Χάρης, γιάυτό είναι τύπος αγιότητας για κάθε χριστιανό. Η Παναγία μας υποδεικνύει με την ζωή της καθαρά, ποιός είναι ο σκοπός της ζωής μας - η ένωση με το Θεό και η κατά χάρη θέωση - και γίνεται μ'αυτόν τον τρόπο πρότυπο ζωής για όλους μας.

Παρμένο από το "Ημερολόγιο 2009" της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου"

Ειρήνη Θεού

"Πρέπει να αγιάσουμε όλες τις σκέψεις, τις επιθυμίες και τα έργα μας, για να λάβουμε την ειρήνη του Θεού"

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

“Ειρήνη υμίν”

Ο ουράνιος Πατέρας μας προτρέπει:
"Αγαπημένα μου τέκνα, να έχετε ειρήνη μεταξύ σας!"

Ποιός πατέρας άραγε να θέλει να βλέπει τα παιδιά του να τσακώνονται;
Ή ποιος πατέρας θέλει τα παιδιά του να έχουν έχθρες μεταξύ τους και να ζηλεύει το ένα το άλλο;

Κανείς!

Πόσο μάλλον ο ουράνιος Πατέρας μας, Ο Οποίος μας αγαπά πολύ περισσότερο από τους βιολογικούς μας γονείς και γι’ αυτό θυσίασε τον Υιό Του για τη σωτηρία μας.
Ο ενσαρκωμένος Λόγος του Θεού ο Ιησούς Χριστός ήρθε στη Γη και μας δίδαξε την Αλήθεια!
Μια από τις πρώτες διδαχές Του ήταν και αυτή:
“Ειρήνη υμίν”
Δύο λέξεις μόνο, αλλά με τόσο νόημα!
Δύο λέξεις που κρύβουν την σωτηρία του κάθε ανθρώπου μέσα τους.
Τι να σημαίνουν οι δύο αυτές λέξεις άραγε;
Κατ αρχήν για να έχουμε ειρήνη με τους συνανθρώπους μας θα πρέπει πρώτα και εμείς οι ίδιοι να έχουμε την ειρήνη μέσα μας.
Το να έχουμε όμως την ειρήνη μέσα μας σημαίνει ότι στη ψυχή μας κυριαρχεί η γαλήνη και η ηρεμία.
Σημαίνει πως δεν ζητούμε περισσότερα από όσα έχουμε αλλά είμαστε ευγνώμον για αυτά του έχουμε.
Σημαίνει ότι βρήκαμε το νόημα της ζωής, έχουμε κατασταλάξει πνευματικά και δεν μας βασανίζουν αναπάντητα ερωτήματα και έντονες πνευματικές αναζητήσεις.
Σημαίνει ότι δεν μας ανησυχεί το αύριο, δεν μας βασανίζει το χθες και ζούμε το σήμερα σαν να μην υπάρχει το αύριο.

Το να έχουμε ειρήνη με τους συνανθρώπους μας σημαίνει ότι δεν νιώθουμε μίσος και ζήλια γι’ αυτούς αλλά αγάπη και συμπόνια.
Αυτά με τη σειρά τους προϋποθέτουν αποβολή του εγωισμού μας η αλλιώς απόκτηση ταπείνωσης (το θεμέλιο του κάθε σωστού χριστιανού).
Σημαίνει επίσης ότι έχουμε αποκτήσει υπομονή (το κύριο συστατικό της ειρήνης μεταξύ των ανθρώπων) και υπομένουμε τις πικρίες και τις προσβολές που θελημένα ή άθελα μας προκαλούν οι συνάνθρωποί μας καθημερινά.
Η υπομονή είναι μεγάλη αρετή που με μόχθο αποκτάται και όποιος την έχει εύκολα ακολουθεί το δρόμο του Κυρίου.

Οι άνθρωποι του Θεού είναι υπομονετικοί ο ένας με τον άλλον. Η Αγία Γραφή αναφέρει: "Σας παρακαλώ… να περπατήσετε… με κάθε ταπεινοφροσύνη και πραότητα, με μακροθυμία (υπομονή), υποφέροντας ο ένας τον άλλον με αγάπη." (Επιστολή προς Εφεσίους 4: 2)

Η ανθρώπινη υπομονή αναπτύσσεται μέσα από τις δυσκολίες. Η Αγία Γραφή αναφέρει: "…καυχόμαστε στις θλίψεις, γνωρίζοντας ότι η θλίψη εργάζεται υπομονή." (Επιστολή προς Ρωμαίους 5: 3)

"Κάθε χαρά θεωρήστε, αδελφοί μου, όταν περιπέσετε σε διάφορους πειρασμούς, γνωρίζοντας ότι η δοκιμασία της πίστης σας εργάζεται υπομονή. Η δε υπομονή ας έχει τέλειο έργο, για να είστε τέλειοι και ολόκληροι, χωρίς να είστε σε τίποτε ελλιπείς." (Επιστολή Ιακώβου 1: 2 – 4)

Να είσαι υπομονετικός καθώς περιμένεις τον ερχομό του Κυρίου. Η Αγία Γραφή αναφέρει: "Μακροθυμήστε λοιπόν, αδελφοί, μέχρι την παρουσία του Κυρίου. Να ο γεωργός περιμένει τον πολύτιμο καρπό της γης και μακροθυμεί γι’ αυτόν, μέχρις ότου πάρει βροχή πρώιμη και όψιμη. Μακροθυμήστε κι εσείς, στηρίξτε τις καρδιές σας, επειδή η παρουσία του Κυρίου πλησίασε." (Επιστολή Ιακώβου 5: 7 – 8)

Kατάκριση: Παιδί της φλυαρίας

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είπε το εξής: "Ας βάλουμε στο στόμα μας πόρτα και κλειδαριά, γιατί από τη φλυαρία παρήλθαν άπειρα κακά, σπίτια διαλύθηκαν, φιλίες διασπάσθηκαν και άπειρα κακά συνέβηκαν.

Γι'αυτό ας λέμε συχνά όλοι τη μικρή αλλά ΠΟΛΥΤΙΜΗ προσευχή:

"Κύριε και δέσποτα της ζωής μου,
Πνεύμα αργίας, περιεργίας,
φιλαρχίας, και αργολογίας
μη μοι δως.
Πνεύμα δε σωφροσύνης,
ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης
χάρισαι μοι τω σω δούλω.
Ναι, Κύριε βασιλεύ,
δώρησαι μοι του οράν τα εμά πταίσματα,
και μη κατακρίνει τον αδελφόν μου,
Ότι ευλογητός ει
εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν."

Άγιος της Ημέρας

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ Αρχιδιάκονος, ΞΥΣΤΟΣ Πάπας Ρώμης και ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ

Οι Άγιοι αυτοί μαρτύρησαν το 253 μετά Χριστόν. Ό άρχιδιάκονος Λαυρέντιος ήταν , από τους πιο γνωστούς κληρικούς της ρωμαϊκής Εκκλησίας, και του είχαν εμπιστευθεί τη διαχείριση της περιουσίας της. Όταν έγινε ό διωγμός κατά των χριστιανών, ό πάπας Ρώμης Ξυστός ή Σίξτος ό Β' πρώτος πρόσφερε θυσία τον εαυτό του, ομολογώντας τον Χριστό και αποκεφαλίστηκε. Κατόπιν συνέλαβαν και το Λαυρέντιο. Επειδή ήταν διαχειριστής της Εκκλησίας, τον διέταξαν να παραδώσει τους θησαυρούς της. Ό Λαυρέντιος δέχθηκε, και μετά από λίγο επέστρεψε με μια μεγάλη φάλαγγα αμαξών, γεμάτες φτωχούς, ορφανά και αναπήρους. Και απάντησε στον ηγεμόνα ότι σε όλους αυτούς τους πάσχοντες είναι αποταμιευμένοι οι θησαυροί της Εκκλησίας, "όπου ούτε σης ούτε βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπται ου διορύσσουσιν ουδέ κλέπτουσιν"1. Δηλαδή, όπου ούτε σκόρος, ούτε σαπίλα και σκουριά αφανίζουν αυτούς τους θησαυρούς, και όπου ούτε κλέφτες μπορούν να τρυπήσουν τους τοίχους αυτών των θησαυροφυλακίων, για να κλέψουν το πολύτιμο περιεχόμενο τους. Εξαγριωμένοι τότε οι ειδωλολάτρες, έψησαν το Λαυρέντιο ζωντανό, πάνω σε σιδερένια σχάρα. Το λείψανο του παρέλαβε κάποιος ευσεβής χριστιανός, ό Ιππόλυτος. Όταν, όμως, το έμαθε αυτό ό ηγεμόνας, διέταξε και τον έσυραν άγρια άλογα μέσα σε αγκάθια, και έτσι μαρτυρικά τελείωσε τη ζωή του και ό Ιππόλυτος.1. Ευαγγέλιο Ματθαίου, στ' 20.

Άπολυτίκιον. Ήχος γ'. Την ωραιότητα.Τω θείω Πνεύματι, καταυγαζόμενος, ως άνθραξ έφλεξας, πλάνης την άκανθαν, Άρχιδιάκονε Χριστού, Λαυρέντιε Αθλοφόρε' όθεν ως θυμίαμα, λογικόν όλοκαύτωσαι, τω σε μεγαλύναντι, τω πυρί τελειούμενος· διό τους σε τιμώντας θεόφρον, σκέπε εκ πάσης επήρειας.

Πηγή: http://www.aegeantimes.gr