Οί τέσσερις Ευαγγελιστές συμβολίζονται με τέσσερα ζώα, διότι θεωρήθηκε ότι σ' αυτούς αναφέρεται ή προφητεία του προφήτου Ιεζεκιήλ (α', 5-14). Σύμφωνα μ' αυτή ό Προφήτης είδε τον Θεό να κάθεται στο χερουβικό θρόνο καί τις Αγγελικές δυνάμεις με μορφή τεσσάρων ζώων (ανθρώπου, λέοντος, μόσχου καί αετού) να ψάλλουν: "Αγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ' πλήρης ό ουρανός και ή γη της δόξης σου».Ή ερμηνεία της αλληγορίας αυτής από τους Πατέρες πού ασχολήθηκαν με την αντιστοιχία των Προσώπων, δεν είχε πάντοτε την ίδια εφαρμογή. Τελικά έγινε αποδεκτή σ' Ανατολή καί Δύση ή ερμηνεία του Αγίου Ιερωνύμου, όπως αναπτύσσεται στη συνέχεια.
Ματθαίος (έκ των Δώδεκα, 16 Νοεμβρίου).Ό πρώτος Ευαγγελιστής, όπου αγιογραφείται, παρουσιάζεται να έχει πλησίον του μία ανθρώπινη μορφή (άνθρωπος, ό βασιλιάς της δημιουργίας) το πρώτο από τα συμβολικά ζώα του Ιεζεκιήλ. Ό συμβολισμός αυτός αναφέρεται στο Ματθαίο, διότι το Ευαγγέλιο του αρχίζει από την κατά σάρκα γενεαλογία του Ιησού Χριστού.
Μάρκος (μαθητής του Απ. Πέτρου, 25 Απριλίου).Ό Ευαγγελιστής αυτός συμβολίζεται καί αγιογραφείται με λέοντα (το βασιλιά των ζώων), το δεύτερο από τα ζώα της προφητείας. Ό συμβολισμός αυτός αναφέρεται στο Μάρκο, είτε διότι το Ευαγγέλιο του αρχίζει με τη διαβίωση του Προδρόμου Ιωάννου στις έρημους, όπου ζουν οί λέοντες, είτε διότι κύριο χαρακτηριστικό του Ευαγγελίου του είναι ή βασιλεία του Χριστού καθώς και το ζώο αυτό είναι βασιλικό.
Λουκάς (μαθητής του Απ. Παύλου, 18 Όκτωβρίου).Το τρίτο από τα συμβολικά ζώα ό βους (ό βασιλιάς των κατοικίδιων ζώων), αποδίδεται στον Ευαγγελιστή Λουκά καί μ' αυτό συμβολίζεται. Ό συμβολισμός αυτός αναφέρεται στο Λουκά, επειδή το Ευαγγέλιο του αρχίζει από τη λατρεία του παλαιού νόμου, κατά την όποια τα θυσιαζόμενα ζώα ήσαν συνήθως βόδια.
Ιωάννης (έκ των Δώδεκα, 8 Μαΐου).Ό υψιπετής αυτός Ευαγγελιστής δεν μπορούσε παρά μόνο να συμβολιστεί με τον αετό (το βασιλιά των πτηνών). Ό συμβολισμός αυτός αναφέρεται στον Ιωάννη, διότι θεολόγησε υψηλά την απερίγραπτη αιώνια γέννηση του Υιού καί Λόγου του Θεού, ένεκα του οποίου επονομάστηκε καί Θεολόγος.
Πηγή: http://www.aegeantimes.gr/pigizois/orthod_latria/symb_eyageliston.htm
Τρίτη 18 Αυγούστου 2009
Τα θαύματα
Μερικοί από εμάς απορούμε γιατί γίνονται τα θαύματα και ποιος ο σκοπός τους.
Ξέρουμε ότι δεν υπάρχει καμιά συνταγή για τα θαύματα και μπορούν να γίνουν ανά πάσα στιγμή και σε όποιον δίποτε, φτάνει μόνο να έχει πίστη στο Θεό. Σας στέλνω την δική μου σκέψη περί αυτού του θέματος.
Ο Γεωργός
=============
Ο Γεωργός αφού είδε ότι το περιβόλι Του είχε γεμίσει από αγριόχορτα και υπήρχε κίνδυνος να μαραθούν όλα τα δέντρα που υπήρχαν μέσα στο περιβόλι, έτσι αποφάσισε να στείλει τον Υιό του να τα φροντίσει. Ο Υιός του μπήκε στο περιβόλι και άρχισε δουλειά. Καθάρισε το περιβόλι από τα αγριόχορτα και σκάλισε το χώμα, ετοίμασε τις λεκάνες και τα αυλάκια για το πότισμα, ετοίμασε φράκτη και περίφραξε το περιβόλι. Αφού τελείωσε πήγε πίσω στο Πατέρα Του. Ο Γεωργός τότε αφού είδε ότι το περιβόλι ετοιμάστηκε από τον Υιό Του, άνοιξε την βρύση για να ποτιστούν τα δέντρα. Το νερό περνούσε μέσα από τα αυλάκια για να καταλήξει στις λεκάνες των δέντρων. Ο Γεωργός τώρα ήταν ευτυχισμένος που έβλεπε τα δέντρα του να ποτίζονται με το δροσερό νερό. Με τον καιρό τα δέντρα απέχτησαν καρπούς αλλά και γύρω από τα ρυάκια όπου το νερό περνούσε για να πάει στις ρίζες των δέντρων, είχαν βλαστίσει πολύ όμορφα λουλούδια. Τα δέντρα ήταν και αυτά ευτυχισμένα που έβλεπαν το περιβόλι να γεμίζει χρώμα και υπέροχες μυρωδιές από τα λουλούδια. Ο Γεωργός και ο Υιός του ήταν και αυτοί χαρούμενοι που έβλεπαν τα λουλούδια αλλά περισσότερο χαίρονταν που το νερό πήγαινε στην ρίζα τω δέντρων γιατί ήξεραν ότι μόνο έτσι θα έδιναν καρπούς.
Ο Γεωργός είναι ο Θεός και ο Υιός Του Γεωργού είναι ο Χριστός, η βρύση είναι το Άγιο Πνεύμα και το νερό η Θεία χάρις, ο φράκτης είναι η εκκλησία.
Τα δέντρα είμαστε εμείς οι άνθρωποι και η ρίζες είναι οι ψυχές μας, τα λουλούδια είναι το αποτέλεσμα της Θείας χάρις πάνω στον υλικό κόσμο, δηλαδή τα θαύματα.
Ξέρουμε ότι δεν υπάρχει καμιά συνταγή για τα θαύματα και μπορούν να γίνουν ανά πάσα στιγμή και σε όποιον δίποτε, φτάνει μόνο να έχει πίστη στο Θεό. Σας στέλνω την δική μου σκέψη περί αυτού του θέματος.
Ο Γεωργός
=============
Ο Γεωργός αφού είδε ότι το περιβόλι Του είχε γεμίσει από αγριόχορτα και υπήρχε κίνδυνος να μαραθούν όλα τα δέντρα που υπήρχαν μέσα στο περιβόλι, έτσι αποφάσισε να στείλει τον Υιό του να τα φροντίσει. Ο Υιός του μπήκε στο περιβόλι και άρχισε δουλειά. Καθάρισε το περιβόλι από τα αγριόχορτα και σκάλισε το χώμα, ετοίμασε τις λεκάνες και τα αυλάκια για το πότισμα, ετοίμασε φράκτη και περίφραξε το περιβόλι. Αφού τελείωσε πήγε πίσω στο Πατέρα Του. Ο Γεωργός τότε αφού είδε ότι το περιβόλι ετοιμάστηκε από τον Υιό Του, άνοιξε την βρύση για να ποτιστούν τα δέντρα. Το νερό περνούσε μέσα από τα αυλάκια για να καταλήξει στις λεκάνες των δέντρων. Ο Γεωργός τώρα ήταν ευτυχισμένος που έβλεπε τα δέντρα του να ποτίζονται με το δροσερό νερό. Με τον καιρό τα δέντρα απέχτησαν καρπούς αλλά και γύρω από τα ρυάκια όπου το νερό περνούσε για να πάει στις ρίζες των δέντρων, είχαν βλαστίσει πολύ όμορφα λουλούδια. Τα δέντρα ήταν και αυτά ευτυχισμένα που έβλεπαν το περιβόλι να γεμίζει χρώμα και υπέροχες μυρωδιές από τα λουλούδια. Ο Γεωργός και ο Υιός του ήταν και αυτοί χαρούμενοι που έβλεπαν τα λουλούδια αλλά περισσότερο χαίρονταν που το νερό πήγαινε στην ρίζα τω δέντρων γιατί ήξεραν ότι μόνο έτσι θα έδιναν καρπούς.
Ο Γεωργός είναι ο Θεός και ο Υιός Του Γεωργού είναι ο Χριστός, η βρύση είναι το Άγιο Πνεύμα και το νερό η Θεία χάρις, ο φράκτης είναι η εκκλησία.
Τα δέντρα είμαστε εμείς οι άνθρωποι και η ρίζες είναι οι ψυχές μας, τα λουλούδια είναι το αποτέλεσμα της Θείας χάρις πάνω στον υλικό κόσμο, δηλαδή τα θαύματα.
Όλα Σε θυμίζουν!!!!!!!!!!!!!!!!
"Θέλεις να σου διαβάσω σχετικά μ' αυτό (τη σκέψη και την ασίγαστη εσωτερική Προσευχή της καρδίας), κάτι απ'τη "Φιλοκαλία"; τον ερώτησα, βγάζοντας το βιβλίο από το σακκίδιο μου. Ευρήκα ένα κεφάλαιο του Αγίου Πέτρου του Δαμασκηνού, εις το τρίτο μέρος του βιβλίου κ' εδιάβασα τα ακόλουθα: Πρέπει κανείς να μάθει να επικαλείται το όνομα του Θεού συχνότερα και από την αναπνοή του, πάντοτε, παντού και οποιαδήποτε κι αν είναι η εργασία του. Ο απόστολος είπε, "αδιαλείπτως προσεύχεσθε", με αυτό δε διδάσκει τους ανθρώπους να έχουν τη σκέψη τους στο Θεό, σε κάθε στιγμή, σε κάθε τόπο, σε οποιαδήποτε περίσταση.
" Όταν πρόκειται να κάνει ο άνθρωπος κάτι, φέρνει εις το μυαλό του τον Δημιόυργό των όλων. Όταν βλέπει το συνηθισμένο φώς, θυμάται το φωτοδότη Χριστό. Όταν ρίχνει τα μάτια του εις τον ουρανό ή τη γη, την θάλασσα και όλα όσα υπάρχουν εις τη φύση, θαυμάζει με τη ψυχή του και υμνεί τον πάνσοφο Καλλιτέχνη. Όταν φοράει τα ρούχα του, σκέπτεται τίνος δώρα είναι αυτά, και δοξάζει τον Προνοητή που προνοεί και για το πιο άσημο πλάσμα της γης αυτής, γενικά δε ο άνθρωπος φροντίζει ώστε κάθε πράξη του να γίνει αιτία να θυμάται και να δοξολογεί το όνομα του Θεού, οπότε πραγματοποιεί την ασίγαστη προσευχή, ενώ η ψυχή του γεμίζει από εσωτερική πνευματική ευτυχία και γαλήνη".
"Είναι όπως αντιλαμβάνεσαι αυτός ο τρόπος της αδιαλείπτου προσευχής, εύκολος και κατορθωτός από τον κάθε ένα που έχει φόβο Θεού και ομαλά τα ανθρώπινα συναισθήματα".
Απόσπασμα από το βιβλίο "Οι Περιπέτειες Ενός Προσκυνητού"
" Όταν πρόκειται να κάνει ο άνθρωπος κάτι, φέρνει εις το μυαλό του τον Δημιόυργό των όλων. Όταν βλέπει το συνηθισμένο φώς, θυμάται το φωτοδότη Χριστό. Όταν ρίχνει τα μάτια του εις τον ουρανό ή τη γη, την θάλασσα και όλα όσα υπάρχουν εις τη φύση, θαυμάζει με τη ψυχή του και υμνεί τον πάνσοφο Καλλιτέχνη. Όταν φοράει τα ρούχα του, σκέπτεται τίνος δώρα είναι αυτά, και δοξάζει τον Προνοητή που προνοεί και για το πιο άσημο πλάσμα της γης αυτής, γενικά δε ο άνθρωπος φροντίζει ώστε κάθε πράξη του να γίνει αιτία να θυμάται και να δοξολογεί το όνομα του Θεού, οπότε πραγματοποιεί την ασίγαστη προσευχή, ενώ η ψυχή του γεμίζει από εσωτερική πνευματική ευτυχία και γαλήνη".
"Είναι όπως αντιλαμβάνεσαι αυτός ο τρόπος της αδιαλείπτου προσευχής, εύκολος και κατορθωτός από τον κάθε ένα που έχει φόβο Θεού και ομαλά τα ανθρώπινα συναισθήματα".
Απόσπασμα από το βιβλίο "Οι Περιπέτειες Ενός Προσκυνητού"
Δευτέρα 17 Αυγούστου 2009
Αποφθέγματα των Πατέρων
ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΑΝ κάποιοι ἀδελφοὶ τὸν ἀββᾶ Ἀντώνιο καὶ τοῦ λένε
- Πές μας ἕνα λόγο, πῶς νὰ σωθοῦμε;
Καὶ ὁ γέροντας τοὺς ἀπάντησε
- Ἀκούσατε τὴν Ἁγία Γραφή; Αὐτὸ σᾶς ἀρκεῖ.
Ἐκεῖνοι ὅμως τοῦ εἶπαν
- Θέλουμε ν᾽ ἀκούσουμε κι ἀπὸ σένα μιὰ συμβουλή, πατέρα.
Ὁ γέροντας λοιπὸν τοὺς ἀπάντησε
- Λέει τὸ εὐαγγέλιο, “ἂν κάποιος σὲ χτυπήσει στὴ δεξιὰ πλευρὰ γύρισε νὰ σὲ χτυπήσει καὶ στὴν ἄλλη”.
Ἐκεῖνοι τοῦ ἀπαντοῦν
- Αὐτὸ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ κάνουμε.
Τοὺς λέει λοιπὸν ὁ γέροντας
- Ἂν δὲν μπορεῖτε νὰ γυρίσετε καὶ τὴν ἄλλη πλευρὰ τουλάχιστον ὑπομείνετε τὸ ἕνα χτύπημα.
Ἐκεῖνοι τοῦ ἀπαντοῦν
- Οὔτε αὐτὸ τὸ μποροῦμε.
Καὶ ὁ γέροντας λέει
- Ἂν οὔτε αὐτὸ δὲν μπορεῖτε, τότε μὴν ἀνταποδώσετε τὸ χτύπημα.
Ἐκεῖνοι πάλι τοῦ ἀπάντησαν
- Οὔτε αὐτὸ τὸ μποροῦμε.
Τότε ὁ γέροντας λέει στὸ μαθητή του
- Φτιάξε τους λίγο τραχανᾶ γιατὶ εἶναι ἄρρωστοι.
Καὶ σ᾽ ἐκείνους εἶπε
- Ἂν δὲν μπορεῖτε αὐτὸ καὶ δὲν θέλετε τὸ ἄλλο, τί νὰ σᾶς κάνω; Χρειάζεται προσευχή.[2]
Πέμπτη 13 Αυγούστου 2009
Γερόντισα Γαβριηλία - Λόγια αγάπης
Από το βιβλίο της μοναχής Γαβριηλίας "Γερόντισσα Γαβριηλία: Η Ασκητική της Αγάπης", 15η έκδοση, Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας
1. Όχι μιά γνώση που μαθαίνεις, αλλά μιά γνώση που παθαίνεις. Αυτή είναι η Ορθόδοξη Πνευματικότητα.
2. Μη θέλεις τα πολλά, τα παραδίπλα σου, ή τα πέρα μακρυά. Αντίθετα φρόντισε αυτό το λίγο που έχεις να το Αγιάσεις.
3. Καλύτερα η Κόλαση εδώ, παρά στον Άλλο Κόσμο.
4. Άν έχεις αγάπη για όλο τόν κόσμο, όλος ο κόσμος είναι όμορφος.
5. Κάποιος είπε ότι Χριστιανός είναι αυτός που εξαγνίζει την αγάπη και αγιάζει την εργασία .
6. Όταν δεν περισπάται ο νους στα κοσμικά και είναι ενωμένος με τον Θεό, τότε και η καλημέρα που θα πούμε, είναι σαν να δίνει ευλογία.
7. Κάποιος σοφός είπε. Άν είναι να ζεις για τον εαυτό σου, καλύτερα να μην γεννιέσαι.
8. Η Αχίλλειος πτέρνα των ανθρώπων βρίσκεται στις πολλές κουβέντες και στις συζητήσεις.
9. Το να είσαι ταπεινός ισοδυναμεί με το να μη θέλεις ποτέ να έχεις τύψεις συνειδήσεως.
10. Όταν έχεις λογισμό κατάκρισης, να παρακαλάς τόν Θεό να σού τον πάρει εκείνη την ώρα για να μπορέσεις να αγαπήσεις αυτό το πρόσωπο όπως το αγαπά Εκείνος. Τότε, ο Θεός θα σε βοηθήσει και θα δεις τα δικά σου παραπτώματα. Άν ο Χριστός ήταν ορατός, θα μπορούσες να έχεις κατάκριση;
11. Η σπουδαιότερη Φιλανθρωπία είναι να μιλάς καλά για τους ανθρώπους.
12. Η μέριμνα είναι γι' αυτούς που δεν έχουν Πίστη.
13. Δυσκολεύουν οι σχέσεις όταν το Εγώ στέκεται πάνω από το Εσύ.
14. Δεν πρέπει να ταράζεσαι, γιατί η ταραχή απομακρύνει κάθε Βοήθεια.
15. Αν ποτέ νοιώσεις φόβο, κλείσε τ' αυτιά και λέγε την Ευχή.
16. Κάνε εσύ αυτό που πρέπει να κάνεις, κι ο Θεός θα κάνει κι Εκείνος αυτό που πρέπει να κάνει.
17. Όταν για κάτι νοιώθεις ένα ξεσήκωμα, μία λαχτάρα, ένα «αχ», τότε, μετά από ένα χρονικό διάστημα που ο Θεός καθορίζει θα γίνει.
18. Εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε ν΄ απαλλαγούμε από κανένα μας ελάττωμα. Εκείνος μας τα βγάζει· ένα-ένα.
19. Δεν πρέπει να παραδοθούμε στο Θέλημά Του. Αυτό το κάνουν οι στρατιώτες. Εμείς τα Παιδιά Του, πρέπει να Του το προσφέρωμε το θέλημά μας μαζύ με όλον τον εαυτό μας. Στο χάλι του. και να Του πούμε: «Σου προσφέρω όλα μου τα στραβά και τα ατελή. Κάνε τα ίσια».
20. Ζούμε στην Ματαιότητα και νομίζουμε ότι κάπου ζούμε. Κακόμοιροι άνθρωποι...
21. Ο Άνθρωπος μία φορά παίρνει το μάθημά του. Άμα δεν το πάρει την πρώτη, θα πει ότι κάτι τρέχει στο υποσυνείδητό του που τον εμποδίζει.
22. Ο Κύριος είπε: όποιος θέλει κάτι, πιστεύοντας θα το λάβει. Φθάνει να είναι σύμφωνο το αίτημα με τις Εντολές του Θεού, δηλαδή με την Αγάπη.
23. Για να γίνει το θαύμα αρκεί να αγαπάμε. Ούτε η προσευχή, ούτε το καμποσχοίνι έχουν τέτοια δύναμη.
24. Η πείρα μου με δίδαξε ότι κανένας δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν, παρ΄ όλη τη θέληση και την αγάπη, η βοήθεια έρχεται μόνον όταν έρθει η Ώρα του Θεού, από τον Έναν.
Η πρώτη εντολή
Σας στέλνω ένα απόσπασμα από το βιβλίο “Το Όρος Τη Σιωπής” που μου έκανε εντύπωση.
Από την μικρή αυτή ιστορία συμπεραίνουμε ότι η εφαρμογή και μόνο της πρώτης εντολής μπορεί να μας κάνει άγιους και άξιους δούλους της βασιλείας του Θεού.
«Θ’ αγαπήσεις τον Κύριο το Θεό σου με όλη την καρδιά σου και με όλη την ψυχή σου και με όλη την διάνοιά σου» (Μτ 22,37).
Γιατί με την αληθινή εφαρμογή της πρώτης εντολής συνεπάγονται και οι άλλες εννέα, δηλαδή η πρώτη εντολή είναι όλες οι εντολές μαζί και όλες οι εντολές μαζί είναι η πρώτη.
Είναι σαν να βάζουμε εντολές στις μητέρες πώς να μεταχειρίζονται τα παιδιά τους με πρώτη εντολή «αγάπα το παιδί σου με όλη την καρδία σου» και μετά ακολουθούν οι εντολές «όταν το παιδί σου πεινά να το ταΐζεις», «όταν αρρωστά να το παίρνεις στο γιατρό», «να το λούζεις», «να το ντύνεις», «να το φροντίζεις» και ούτω καθεξής.
Αυτό έκαναν και οι τρεις ερημίτες της ιστορίας που θα διαβάσετε πιο κάτω, αγάπησαν το Θεό με όλο τους το είναι.
Ο θεός μαζί σας.
Ο επίσκοπος ταξίδευε με πλοίο, μαζί με άλλους προσκυνητές, και πήγαινε από τον Αρχάγγελο στο μοναστήρι του Σολοβέτσκ. Στο ταξίδι άκουσε κάποιες φήμες ότι σε ένα άγνωστο νησάκι στο δρόμο τους υπήρχαν τρείς γέροντες ερημίτες, οι οποίοι είχαν περάσει όλη τη ζωή τους προσπαθώντας να σώσουν την ψυχή τους. Αυτό κίνησε την περιέργεια του επισκόπου, ο οποίος παρακάλεσε τον καπετάνιο να σταματήσει το πλοίο, για να τους επισκεφθεί. Ο πλοίαρχος συμφώνησε απρόθυμα και έριξε άγκυρα κοντά στο νησί. Ο επίσκοπος μπήκε σε μια βάρκα και μερικοί ναύτες τον έβγαλαν κωπηλατώντας στην ακτή. Οι τρείς ερημίτες φορούσαν κουρέλια και είχαν μακριές λευκές γενειάδες μέχρι τα γόνατα. Υποδέχθηκαν τον επίσκοπο κάνοντας βαθιές υποκλίσεις με μεγάλη ταπεινοφροσύνη. Αυτός τους ευλόγησε και μετά τους ρώτησε τι κάνουν για να σώσουν την ψυχή τους και να υπηρετήσουν τον Θεό. Οι ερημίτες απάντησαν ότι δεν έχουν ιδέα πώς να υπηρετήσουν τον Θεό – απλώς υπηρετούν και βοηθούν ο ένας τον άλλο. Ο επίσκοπος κατάλαβε τότε ότι οι καημένοι οι ερημίτες δεν ήξεραν καν πώς να προσεύχονται, γιατί το μόνο που έκαναν ήταν να σηκώνουν τα χέρια τους προς τον ουρανό και να λένε: «Τρεις εσείς, τρεις κι εμείς, ελεήστε μας». Ο επίσκοπος θεώρησε ότι έχει θρησκευτικό καθήκον να διδάξει στους αμόρφωτους ερημίτες την Κυριακή προσευχή. Αυτοί όμως δυσκολεύονταν να την μάθουν και χρειάστηκε να τους κάνει μάθημα ολόκληρη την ημέρα. Εντέλει το σούρουπο, πριν επιστρέψει ο επίσκοπος στο πλοίο, τους έκανε ένα απλό μάθημα χριστιανικής θεολογίας.
Όμως προς το ηλιοβασίλεμα, καθώς το πλοίο έφευγε από το νησί, οι επιβάτες είδαν από μακριά ένα θέαμα που τους γέμισε δέος. Οι τρείς ερημίτες έτρεχαν πάνω στο νερό σαν να ήταν στερεό έδαφος. Όταν πλησίασαν στο πλοίο, παρακάλεσαν τον επίσκοπο να τους θυμίσει πάλι την Κυριακή προσευχή, γιατί – οι καημένοι! – την είχαν ξεχάσει κιόλας. Ο επίσκοπος σταυροκοπήθηκε με δέος και είπε στους ερημίτες να συνεχίσουν να λένε τη δική τους προσευχή, γιατί δεν τους χρειάζονται μαθήματα. Μετά υποκλίθηκε βαθιά μπροστά στους γέροντες και τους ζήτησε να προσευχηθούν γι’ αυτόν. Οι ερημίτες γύρισαν πάλι στο νησί τους τρέχοντας πάνω στη θάλασσα. «Και ένα φως έλαμπε μέχρι τα χαράματα στο σημείο όπου είχαν χαθεί».
Από την μικρή αυτή ιστορία συμπεραίνουμε ότι η εφαρμογή και μόνο της πρώτης εντολής μπορεί να μας κάνει άγιους και άξιους δούλους της βασιλείας του Θεού.
«Θ’ αγαπήσεις τον Κύριο το Θεό σου με όλη την καρδιά σου και με όλη την ψυχή σου και με όλη την διάνοιά σου» (Μτ 22,37).
Γιατί με την αληθινή εφαρμογή της πρώτης εντολής συνεπάγονται και οι άλλες εννέα, δηλαδή η πρώτη εντολή είναι όλες οι εντολές μαζί και όλες οι εντολές μαζί είναι η πρώτη.
Είναι σαν να βάζουμε εντολές στις μητέρες πώς να μεταχειρίζονται τα παιδιά τους με πρώτη εντολή «αγάπα το παιδί σου με όλη την καρδία σου» και μετά ακολουθούν οι εντολές «όταν το παιδί σου πεινά να το ταΐζεις», «όταν αρρωστά να το παίρνεις στο γιατρό», «να το λούζεις», «να το ντύνεις», «να το φροντίζεις» και ούτω καθεξής.
Αυτό έκαναν και οι τρεις ερημίτες της ιστορίας που θα διαβάσετε πιο κάτω, αγάπησαν το Θεό με όλο τους το είναι.
Ο θεός μαζί σας.
Ο επίσκοπος ταξίδευε με πλοίο, μαζί με άλλους προσκυνητές, και πήγαινε από τον Αρχάγγελο στο μοναστήρι του Σολοβέτσκ. Στο ταξίδι άκουσε κάποιες φήμες ότι σε ένα άγνωστο νησάκι στο δρόμο τους υπήρχαν τρείς γέροντες ερημίτες, οι οποίοι είχαν περάσει όλη τη ζωή τους προσπαθώντας να σώσουν την ψυχή τους. Αυτό κίνησε την περιέργεια του επισκόπου, ο οποίος παρακάλεσε τον καπετάνιο να σταματήσει το πλοίο, για να τους επισκεφθεί. Ο πλοίαρχος συμφώνησε απρόθυμα και έριξε άγκυρα κοντά στο νησί. Ο επίσκοπος μπήκε σε μια βάρκα και μερικοί ναύτες τον έβγαλαν κωπηλατώντας στην ακτή. Οι τρείς ερημίτες φορούσαν κουρέλια και είχαν μακριές λευκές γενειάδες μέχρι τα γόνατα. Υποδέχθηκαν τον επίσκοπο κάνοντας βαθιές υποκλίσεις με μεγάλη ταπεινοφροσύνη. Αυτός τους ευλόγησε και μετά τους ρώτησε τι κάνουν για να σώσουν την ψυχή τους και να υπηρετήσουν τον Θεό. Οι ερημίτες απάντησαν ότι δεν έχουν ιδέα πώς να υπηρετήσουν τον Θεό – απλώς υπηρετούν και βοηθούν ο ένας τον άλλο. Ο επίσκοπος κατάλαβε τότε ότι οι καημένοι οι ερημίτες δεν ήξεραν καν πώς να προσεύχονται, γιατί το μόνο που έκαναν ήταν να σηκώνουν τα χέρια τους προς τον ουρανό και να λένε: «Τρεις εσείς, τρεις κι εμείς, ελεήστε μας». Ο επίσκοπος θεώρησε ότι έχει θρησκευτικό καθήκον να διδάξει στους αμόρφωτους ερημίτες την Κυριακή προσευχή. Αυτοί όμως δυσκολεύονταν να την μάθουν και χρειάστηκε να τους κάνει μάθημα ολόκληρη την ημέρα. Εντέλει το σούρουπο, πριν επιστρέψει ο επίσκοπος στο πλοίο, τους έκανε ένα απλό μάθημα χριστιανικής θεολογίας.
Όμως προς το ηλιοβασίλεμα, καθώς το πλοίο έφευγε από το νησί, οι επιβάτες είδαν από μακριά ένα θέαμα που τους γέμισε δέος. Οι τρείς ερημίτες έτρεχαν πάνω στο νερό σαν να ήταν στερεό έδαφος. Όταν πλησίασαν στο πλοίο, παρακάλεσαν τον επίσκοπο να τους θυμίσει πάλι την Κυριακή προσευχή, γιατί – οι καημένοι! – την είχαν ξεχάσει κιόλας. Ο επίσκοπος σταυροκοπήθηκε με δέος και είπε στους ερημίτες να συνεχίσουν να λένε τη δική τους προσευχή, γιατί δεν τους χρειάζονται μαθήματα. Μετά υποκλίθηκε βαθιά μπροστά στους γέροντες και τους ζήτησε να προσευχηθούν γι’ αυτόν. Οι ερημίτες γύρισαν πάλι στο νησί τους τρέχοντας πάνω στη θάλασσα. «Και ένα φως έλαμπε μέχρι τα χαράματα στο σημείο όπου είχαν χαθεί».
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)